Reisverslag

webmaster, 15 december 2009
Sri Lanka , Colombo 27°

Het is rood en zweet als een otter, ra ra...

Lieve allemaal,

DE grote quiz vraag voor deze maand: Wie wil je niet zijn in Sri Lanka tijdens December? De eerste tip: denk rood. Mijn hele rode verbrande lichaam schreeuwt nu MIJ, maar helaas, dat is niet goed. Nou, heb je m al? Het is dus rood, verder zweet hij zich als een otter en moet hij zich nodig eens scheren. Als je nu nog steeds denkt dat ik het ben, dan moet je me het even laten weten, dan streep ik je uit mijn vriendenboekje. Wie o wie wil je niet zijn in Sri Lanka tijdens de maand December? Juist. Sinterklaas. De arme man kwam op een zijn paard met identiteitscrisis (het was een bruine in plaats van een witte schimmel), onder politie begeleiding naar de ambassade gereden. De arme kerel had het maar moeilijk onder zijn drie laags gevoerde mantel, handschoenen, sokken, leren schoenen en baard: hoe Sinterklaas dat in Spanje doet met dezelfde tropische temperaturen als in Sri Lanka is mij een raadsel. En ook op de wangen der pieten zag je ineens vreemde witte strepen verschijnen. Zouden ze misschien toch niet echt zijn, dacht menig kind vast en zeker? Maar die gedachte schoot al snel uit hun hoofd toen ze de prachtige cadeaus zagen die al hun ouders stiekem voor ze gekocht hadden. Ja, op zulke momenten mis je dat je ouders aan de andere kant van de wereld wonen. De Nederlanders die naar het Sinterklaas feest waren gekomen in de residentie van de ambassadeur Leonie Cuelenaere (ze is een stuk gewoner en sympathieker als haar naam doet vermoeden en heeft veel weg van Janneke Lieshout) vermaakten zich op kosten van jullie belastingbetalers kostelijk: pepernoten, schuimpjes, banketstaaf en limonade waren er in overvloed. Eén hartelijk dank jullie wel daarvoor. Nadat we onze kelen schor hadden gezongen van alle sinterklaas liedjes, de ambassadrice met Sinterklaas had gedanst en we de laatste chocolade gesmolten munten hadden weggelikt gingen we voldaan naar huis: de stemming zat er goed in.

Het is maar gek hoor, Sinterklaas en Kerst voor je gevoel tijdens de zomer, inclusief Engelse Christmas Carols, Christmas Crackers, kerstbomen met nep sneeuw, kerstverhaal-opvoeringen en cadeautjes.

Sinds ik terug ben uit Nederland ben ik een poosje op het hoofdkantoor gaan werken in Colombo, de hoofdstad. Projectvoorstellen schrijven voor de Europese Unie of de Verenigde Staten, USaid. Als een echte computernerd zit ik achter mijn bureautje en verbaas mezelf dat ik het nog leuk vind ook. De sfeer is goed en budgetten maken van 600,000 waarbij iedereen tevreden moet zijn (de mensen die zullen worden ondersteund, de ZOA collegas in het veld, de strategen in Colombo en de donoren zelf) is een grote uitdaging.

Onder druk van de internationale gemeenschap is nu uiteindelijk de helft van de IDPs gelukkig uit de kampen vrijgelaten. De meesten wonen nu bij familieleden in huis. Twee, drie soms vier families die gebruik maken van dezelfde ruimtes geschikt voor één familie, hetzelfde water, toilet en eten is niet gemakkelijk en problemen zijn dus ook nog lang niet opgelost. Maar, in ieder geval kunnen de meesten weer op zoek naar werk. Wat nu wel schaars is met tussen de 20,000 en 60,000 nieuwe gearriveerde mensen per provincie met hoofdsteden van ongeveer 30,000 mensen groot. De andere helft van de IDPs mag nu ook de kampen uit, maar moeten kunnen er niet weg: binnen een week moeten ze weer terug zijn en zich weer melden. Toch is het een erg grote verbetering.

Het leven in een hoofdstad is enorm anders: broeken dragen, lasagne kunnen kopen, naar de kapper en als uitje af en toe naar een van de mooie hotels aan zee een dagje naar het zwembad voor 4 euro. Prachtig als je met Sri Lankaanse meiden gaat die zich dood schamen in jouw jaren vijftig badpak omdat ie zo bloot is en m zo ver mogelijk naar beneden trekken. Ook in de zon zitten kan niet: anders wordt hun huid donkerder en dat is slecht op de huwelijksmarkt: donkere meisjes, al zijn ze nog zo knap, wil niemand trouwen. Waar in Nederland vrouwen graag een kleurtje krijgen door de zon of een bruiningscreme gaat hier het tegenovergestelde over de toonbank: verblekingscreme. Zo worden we met z´n allen mooi voor de gek gehouden in deze wereld. Maar ik had hun voorbeeld moeten volgen. Dan zou ik er nu niet uitzien als een tomaat. Eén voordeel: eindelijk hebben de mensen een reden om me aan te staren.

Voor bruiloften wordt hier alles uit de kast getrokken: gouden sieraden op het hoofd (van het midden van je kruin tot op je voorhoofd), in je oren, een grote hoeveelheid om je nek, eentje om je middel, aan je vingers, op je vingers geplakt, aan je enkels en om je tenen. Daarnaast een witte sari met sleep voor de huwelijksplechtigheid en daarna een rode met gouden sari voor de fotos. De bruidegom in een zwart pak met standaard rode bloes eronder. Bloemen, een gouden bankje met bloemenboog erom heen, video cameras, belichting, fotograaf, rijst met kip voor honderden mensen en fotos maken, vooral heel veel fotos maken. Die je dan daarna in een album plakt en aan elke gast die je de rest van je leven ontvangt, uitgebreid laat zien. Arm of rijk, iedereen geeft er een fortuin aan uit. Of je je het nou kan veroorloven of niet. Want zo hoort het en wordt het verwacht. Ik mocht er één bijwonen van een lieve collega en had voor de gelegenheid me hetzelfde aangekleed als alle andere vrouwen: in sari en (jaja,, tegen mijn principes) met gouden nepsieraden. Toen ik de zaal kwam binnenlopen staakten heel wat gesprekken en gingen de duimen in de lucht. Zelfs de bruid maakte een gebaar van waardering vanaf haar bankje. Als je als welakari (witte vrouw) in een sari loopt win je ieders respect en de glimlachen die ik kreeg waren de volle twee uur die het kostte om de negen meter stof om te spelden, het niet kunnen ademen in het strakke bloesje en het onthandige lopen dubbel en dwars waard.

In Colombo nieuwe contacten gemaakt: in de kerk mensen leren kennen en de passie van mensen uit andere culturen voor dezelfde God gezien. Ze waren net met de hele kerk in de 40 dagen van de liefde, waarin 6 weken lang op kringen en in de kerk de liefde centraal stond voor God en voor anderen: naar Jezus hoogste gebod (God liefhebben boven alles en je naaste als jezelf) en 1 korinthe 13 waarin staat dat de liefde/relaties het belangrijkst zijn van alles: belangrijk dan taken afkrijgen, dan je carriere, dan zorgen voor armen, dan geld en belangrijker dan een groot geloof. Daar had ik nou nog nooit bij stilgestaan. We praten over hoe we zo gemakkelijk andere minder belangrijke dingen toch de eerste prioriteit geven: een deadline op je werk belangrijker dan een kind voorlezen, een goed inkomen belangrijker dan tijd doorbrengen met je familie en zelfs goede hulp aan vluchtelingen soms hoger hebben staan dan de zorg en persoonlijke belangstelling voor je collegas of diezelfde vluchtelingen. Als je er wilt zijn voor anderen dan moet je bereid zijn om onderbroken te worden en je schema van wat je allemaal nog moet doen die dag soms aan te passen. Het klinkt allemaal zo simpel maar soms ben je er blind voor. Daarbij lezen velen het boek ´the relation principles of Jesus´ van Tom Holladay. Een aanradertje.

Ook collegas beter leren kennen waaronder één Sri Lankaans meisje die een paar maanden terug met een Nederlander was getrouwd die hier werkte. Het had heel wat overtuigingskracht gekost om haar familie te overtuigen toestemming te geven want hij had al twee vriendinnetjes gehad vroeger, en als hij ze vroeger had zou die ze na het huwelijk vast ook weer krijgen. In Sri Lanka hebben mensen namelijk maar één vriendin of vriend: degenen met wie ze trouwen. Vaders, moeders, broers, zussen, ooms, tantes, buren, vrienden en vriendinnen hadden meningen, maar gelukkig konden ze uiteindelijk trouwen. Dolgelukkig reist ze over enkele weken af naar Ethiopie waar haar man nu aan het werk is. Ze was me in een korte tijd erg dierbaar geworden, met haar grapjes over mijn dikke achterwerk en de attente dingen die ze deed: een morgen kwam ik op kantoor en stond ze poffertjes voor me te bakken met een pan die ze als huwelijksgeschenk had gekregen. Ik ga haar echt missen.

Als laatste wil ik jullie nog laten weten dat ze me gevraagd hebben drie maanden langer te blijven, tot eind mei. Begin juni hoop ik dan naar Nederland te komen.

Als je dit nu leest, stuur me dan even een kort mailtje hoe het met jou is. Ik vind het super leuk om te weten hoe het met jullie gaat. Sms´en of bellen kan je me ook altijd (het is hier 4,5 uur later) +94 77 345 79 22.

Fotos staan weer op http://picasaweb.google.com/jorikelooij

Groetjes!

Met HalloBuitenland.nl kun je Jorike in Sri Lanka echt goedkoop bellen!

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag