webmaster, 26 november 2011
Sri Lanka , Batticaloa 27°

Tot over een weekje!!

Lieve allemaal,

Ik schaam me dood dat mijn laatste stukje op deze weblog op 13 september 2010 was. Er is zoveel gebeurd in de tussentijd dat ik er niet toekwam om hier wat te schrijven. Ik eindigde mijn laatste stuk met een oproep om steun om mensen weer op de been te helpen na de oorlog en later de overstromingen: met gebed en door middel van jullie vrijgevigheid. In total hebben jullie 4362 euro gegeven. Een geweldig bedrag. Ik kan van harte bevestigen dat jullie geld goed is besteed: weduwen zijn geholpen met nieuwe inkomensmiddelen, de armste mensen uit onze projectgebieden die zich geen buskaartje om naar het ziekenhuis te gaan konden veroorloven hebben toegang gekregen tot medische hulp, gehandicapte kinderen gaan nu regelmatig naar het ziekenhuis voor medicijnen, kinderen kunnen s avonds weer studeren door schoolpakketten en solarlichten in gebieden waar nog geen electriciteit is, enkele kerkleiders zijn geholpen om rijst te verbouwen en een inkomen te bemachtigen die hun kerkleden niet konden opbrengen en zijn nu vol actief om kerken weer op te bouwen na de oorlog, en vrouwen van ex-tamil tijgers konden hun mannen opzoeken in de gedetineerdenkampen. Dank jullie wel voor deze geweldige steun.

Een kleine samenvatting van het afgelopen jaar voor diegenen die dit nog niet weten, anders, ga vooral snel naar de laatste alinea: tot snel!!

Iets minder dan een jaar geleden kwam ik aan in Batticaloa. Het was zaterdag 6 januari en ik was net aangesteld als programma manager over het oostelijke programma van ZOA Sri Lanka. Ik had eerst gedacht om gewoon die maandag erna te reizen tijdens een werkdag maar besloot toch onverwachts al iets eerder af te reizen om vast te beginnen met de overdracht van de lopende zaken. De programma manager van wie ik het overnam zou namelijk snel naar Pakistan vertrekken. Na een lange avond vergaderen dook ik uitgeput in het guesthouse op kantoor (een metalen hut) mijn bed in. Het regende, en omdat het veel geluid maakte op het metalen dak deed ik mijn oordopjes in, doek over mijn ogen en verdween ik heerlijk naar dromenland. De volgende morgen gebeurde er iets wat ik nog niet eerder in de twee jaar dat ik al in Sri Lanka woonde had meegemaakt: de concierge kwam mijn slaapkamer binnen gelopen. Aangezien ik nooit erg veel aanheb in bed (tenminste niet naar Tamil standaarden) schrok ik me een hoedje en vroeg me af wat die kerel in vredesnaam in mijn slaapkamer te zoeken had op zondagochtend. ‘Madam, madam, your suit case is floating’ riep hij terwijl richting mijn koffer liep die, zag ik dat nu goed? Bewoog! Toen drong de situatie tot mij door: er stond een halve meter water rondom mijn bed precies tot aan mijn matras, mijn koffer dreef, al mijn kleren waren nat en mijn camera was verdronken. De overstromingen die meer dan een maand zouden aanhouden waren begonnen. Ik kon er niet meer blijven en was voor het eerst van mijn leven ontheemd naar de buren. Gelukkig vond ik na enkele weken een appartement. Eén hoog: overstromingsproof voor volgend jaar dacht ik.

Twee weken daarvoor had ik tijdens oudjaarsavond nog tegen mijn familie en huisgenoten gezegd dat ik God dankte voor een topjaar, maar dat ik wel weer zin had in een nieuwe uitdaging. Toen ik een week daarna werd aangesteld tot programma manager dacht ik dat God mijn gebed had gehoord en de uitdaging gekomen was. Ik dacht nog: das een snelle reactie van boven! Toen wist ik nog niet wat me te wachten stond. Een nieuwe post als manager én een noodsituatie. In no time werd mijn leven een gekkenhuis: 250,000 die hun ondergelopen huizen ontvluchten en in scholen bivakkeerden en van eten, schoon drinkwater, dekens en spullen moesten voorzien, alle wegen geblokkeerd door hoog water, een programmabudget dat in twee weken vertienvoudigde in grootte en dikke stress omdat mijn voorganger elk moment kon vertrekken en ik het dan alleen moest runnen. Toen het water na dik een maand zakte werd de ravage zichtbaar. Met een verdubbeld aantal personeelsleden en een vertienvoudigd budget, en achterstand in lopende projecten door de overstromingen hielden de werkdruk, stress en lange uren aan. We bouwden honderden huizen, hielpen mensen aan voedsel en het opbouwen van hun inkomens, repareerden wegen, hielpen mensen toegang te krijgen tot overheidsdiensten, terwijl we tegelijkertijd de lange termijn niet uit het oog verloren.

Zelf werkte ik voor 200% en ik had voldoening in het zien van de veranderingen die we bereikten in de dorpen waar we werkten. Ik leerde van iedereen om me heen: van de chauffeurs hoe een band te verwisselen en alle auto-onderdelen in het engels te leren tot de project coordinatoren in het begrijpen van de Sri Lankaanse politieke en sociale dynamiek. Ik kwam als groentje, frustreerde iedereen met mijn dome vragen maar groeide. Ik was door de werkdruk en onervarenheid soms mega gestrest, was streng, onaardig, werd achter het behang geplakt en soms vergeven, bezocht de families van collega’s waar ik hartelijk werd verwelkomd, verveelde me soms dood in de schaarse vrij momenten omdat ik geen tijd had gehad vrienden te maken, huilde soms stilletjes, haalde grappen uit en werd slachtoffer van grappen. Niet gemakkelijk, maar het was een goed jaar.


Tot snel!!
Nu is het bijna een jaar later. Net mijn laatste werkdag hier in Batticaloa gehad. De regen is weer begonnen. Mijn eerste verdieping appartement staat wederom vol water. Het lijkt net een zwembad in mijn woonkamer. Alle harde regenval kwam op mijn niet zo goed rechtgemaakte balkon en loopt zo mijn huiskamer binnen onder de deurkier door. Wie had gedacht dat mijn waterdichte plan om één hoog overstromingsproof te relaxen in het regenseizoen zo in het water zou vallen. Dit is het laatste stukje wat ik voorlopig zal schrijven. Volgende week donderdag vlieg ik weer naar Nederland en komt er een eind aan dit Sri Lankaanse avontuur. Het was een enorm bijzondere tijd. En nu heb ik weer om naar Nederland terug te gaan voor een periode. Om jullie weer te zien (leukleuk)! Om weer eens bij verjaardagen en huwelijken te zijn (ja johan, ik weet het , weer Sinterklaas te vieren (joehoe, ik ben nu al zenuwachtig simoon), mee te werken aan het opzetten van Doorbrekers Amersfoort, een baan te vinden en te gaan ontdekken wat God nu weer voor me in petto heeft. Want Ierland, Colomboia, Sri lanka or Nederland, saai is het met Hem nooit Per 20 januari hoop ik in een tijdelijk appartement in de binnenstad van Amersfoort te trekken waar jullie van harte welkom zijn om gezellig even binnen te komen vallen, wijntjes te drinken, me taart te brengen (ben vooral een fan van moorkoppen), spelletjes te doen (misschien toch een andere spelletje als toepen alex?) of om je te laten verwennen met een zelfgekookt diner (of als je minder risico wilt lopen: patatjes van de snackbar ).

Ik wil jullie graag bedanken voor alle leuke berichtjes, mails, kaartjes (agnita!), pakketjes (hes, simoon, mama!), smsjes en bezoeken aan Sri Lanka en het trouw blijven aan zo’n muts die net als je elkaar weer een beetje spreekt erweer vandoor gaat voor een half jaar.

Dikke knuffel!!

Met HalloBuitenland.nl kun je Jorike in Sri Lanka echt goedkoop bellen!